Περιπλανησεις

5

2007-02-20T16:22:00.000-05:00

Έφτασε και εδώ το μπαλάκι, με πάσα από το Μαύρο Πρόβατο και στη συνέχεια από τον Κ. , και αναφέρω...
5. Τελευταία παίρνω αποφάσεις και ενεργώ τόσο ενστικτωδώς που ξαφνιάζω ακόμα και μένα. Προς το παρόν, μου βγαίνει σε καλό, αλλά τρέχω σαν το Βέγγο.
4. Βαριέμαι εύκολα. Με κουράζουν οι συμβάσεις, οι συμβατικότητες, πράγματα που αφορούν συμπεριφορές, σχέσεις, κλπ και τόσο πολλοί θεωρούν και απαιτούν ως αυτονόητα.
3. Με ελκύουν οι άνθρωποι που ακόμα και στα πιο "σοβαρά" ζητήματα έχουν μια ανάλαφρη προσέγγιση, που ακόμα και στα πιο "σοβαρά" πράγματα βρίσκουν μια κωμική πλευρά.
2. Μου λείπει ένα ταξίδι σαν εκείνο στο Λάος πριν δύο καλοκαίρια, σε ένα μέρος με άλλους ρυθμούς και χωρίς πολλές-πολλές ανέσεις.
1. Ακούω τώρα τη Joan Baez, και πολύ μου αρέσει. (Εδώ ετοιμαζόμουν να γράψω κάτι για το ρημάδι το διδακτορικό, αλλά το ένστικτο παρενέβη!)

Και η σκυτάλη στους
http://anastasitsa.blogspot.com/
http://diastaseis.blogspot.com/
http://ths-ellinidas.blogspot.com/
http://enstaseis.blogspot.com/
http://xnoudi.blogspot.com/

"Welcome to the desert of the real"

2007-02-17T19:25:00.000-05:00

αναφωνεί ο Μορφέας στο Matrix, χαιρετώντας τον ήρωα που ξυπνά στην "αληθινή πραγματικότητα (real reality)". Τη φράση αυτή διάλεξε για τίτλο στο βιβλίο του σχετικά με την 11η Σεπτεμβρίου ο Slavoj Zizek.

Καιρό είχα να διαβάσω (μη μαθηματικό) κείμενο που να απαιτεί να γυρίζω πίσω ξανά και ξανά για να καταλάβω τι θέλει να πει ο ποιητής... Αλλά αξίζει. Οι θέσεις του Ζιζέκ έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Αποστασιοποιείται από την κυρίαρχη ρητορική περί φονταμενταλισμού και δημοκρατίας και τα παραπλανητικά διλήμματα του τύπου δημοκρατία ή τρομοκρατία και προσπαθεί να προσεγγίσει τις ρίζες των συμβάντων της 11ης Σεπτεμβρίου και της μετέπειτα περιόδου, κάνοντας τελικά μια φιλοσοφική και ψυχολογική, πέρα από πολιτική ανάλυση.

Παραθέτω εδώ μερικά αποσπάσματα. Χωρίς σχόλια, περιττά θα ήταν.

'The late-capitalistic consumerist California paradise is, in its very hyperreality, in a way unreal, substanceless, deprived of material inertia.'

'... the ultimate truth of the capitalist utilitarian despiritualized universe is the dematerialization of "real life" itself, its reversal into a spectral show.'

'...we should be able to discern, in what we experience as fiction, the hard kernel of the Real which we are able to sustain only if we fictionalize it. In short, we should discern which part of reality is "transfunctionalized" through fantasy, so that, although it is part of reality, it is perceived in a fictional mode.'

'The problem with the twentieth-century "passion for the Real" was not that it was passion for the Real, but that it was a fake passion, whose ruthless pursuit of the Real behind appearances was the ultimate stratagem to avoid confronting the Real...'

'What makes life "worth living" is the very excess of life: the awareness that there is something for which one is ready to risk one's life (we may call this excess "freedom", "honour", "dignity", "autonomy", etc.). Only when we are ready to take this risk are we really alive. Chesterton makes this point apropos of the paradox of courage:
A soldier surrounded by enemies, if he is to cut his way out, needs to combine a strong desire for living with a strange carelessness about dying. He must not merely cling to life, for then he will be a coward, and will not escape. He must not merely wait for death, for then he will be a suicide, and will not escape. He must seek his life in a spirit of furious indifference to it, he must desire life like water and yet drink death like wine.'

Ακούμε...

2007-01-16T20:00:00.000-05:00

Ελένη Καραίνδρου, Μπλουζ-Περιπλάνηση στην πόλη

Ζητημάτων δημοκρατίας συνέχεια

2007-01-15T17:23:00.000-05:00

Βρήκα λοιπόν το χρόνο να τελειώσω εκείνο το βιβλίο του Cornel West που είχα αρχίσει να διαβάζω πριν αρκετό καιρό.

Πολύ μου άρεσε, με αποκορύφωμα το τελευταίο κεφάλαιο όπου τα χώνει κανονικότατα στον Lawrence Summers, πρόεδρο του Harvard. Να αναφέρω μόνο το εξής: "The larger message of my sad encounter with president Summers is that it reflects a fundamental clash betweem the technocratic and the democratic conceptions of intellectual life in America." Αλλά ας μην επεκταθώ άλλο επ'αυτού.

Ενδιαφέρουσα βρήκα και την ανάλυση του σχετικά με το Μεσανατολικό. Μελετώντας λίγο τη σχέση Ηνωμένων Πολιτειών - Ισραήλ:

"There is no doubt that the relationship of the American empire and the Israeli state is a special one. It was not always so. Nor will it likely forever be so. Most American political elites supported the Arab states in the late 1940s and early 1950s owing to oil. In 1956 President Eisenhower ordered Israel to withdraw from the Gaza strip and Sinai Penisnula, which it had invaded and occupied, along with oil-hungry Britain and Nasser-hating France. Israel complied. The present U.S.-Israeli alliance did not emerge until the mid 1960s. Soviet ties to Egypt and Syria pushed president Johnson closer to Israel. Meanwhile, Israel's fear of Arab threats to eliminate the Jewish state made it eager for U.S. support. The first U.S. offensive weapons systems sale to Israel-the A4 Skyhawk jet deal-was approved in 1965.
...
This massive shift to support for Israel took place not because U.S. officials were drawn to the just cause of the Israeli state but for cold war political and geostrategic reasons. Israel, a small and fragile state under siege, began to look like an important ally to the American empire because of U.S. dependency on foreign oil and fear of Soviet influence in Arab states.
Today Israel-a country of 6.5 million people-receives 33% of the entire foreign aid-budget of the American empire ($3 billion a year). Another 20% of the budget goes to Egypt, in part as a payment for not attacking Israel, and Jordan is the third largest recipient. In short, more than half the budget concerns the security of Israel. The average African receives 10 cents a year from U.S. foreign aid. The average Israeli receives $500 a year. Only 0.2% of the U.S. GNP goes to foreign aid-by this measure America ranks last out of the 22 wealthies countries in the world!
...
Israel has become a military giant (with nuclear weapons) in the Middle East, and yet the military might and the protectorship of the United States that has accompanied all the munitions has not come for free. Israel has paid a price:it has no peace or real security. Historically empires have looked to their allies to assist their dirty work, and Israel played a key role in some of the most morally indefensible policies of the United States as it waged the cold war: providing arms, training, and intelligence support for the Somoza dictatorship in Nicaragua, the Afrikaner government of apartheid South Africa, Unita thugs in Angola, and repressice juntas in Guatemala. Like Turkey, Greece and South Korea, Israel became a frontline U.S. ally, and no other ally in the Middle East yielded such positive results."

και επισημαίνοντας πόσο ελλιπής είναι η δήθεν ενασχόληση των ΗΠΑ με την εδραίωση της δημοκρατίας στο μουσουλμανικό κόσμο:

"A central conceptual problem is that modern democracy evolved over centuries within the distinctive context of post-Reformation, market-oriented Christian Europe. Does it make sense to look for points of contact in a remarkably different context? My answer begins from the premise that democracy and Islam are defined in the first instance by their underlying moral values and the attitudinal commitments of their adherents-not by the ways that those values and commitments have been applied. If we focus on those fundamental moral values, I believe, we will see that the tradition of Islamic political thought contains both interpretive and practical possibilities that can be developed into a democratic system." (Khaled Abou El-Fadl)

καταλήγει στα προφανή συμπεράσματα περί των κινήτρων που τις υποκινούν στις σημερινές τους επιλογές στη Μέση Ανατολή.

Θίγει και άλλα ζητήματα, όπως τη δημοκρατική παράδοση της Αμερικής, συνοψίζοντας τις θέσεις των Emerson και Melville, παραδείγματος χάρη ότι:

"Emerson offered the empowering insight that to be a democratic individual is to be flexible and fluid, revisionary and reformational in one's dealings with fellow citizens and the world, not adhering to comfortable dogmas or rigid party lines. He posits that the core of being a democrat is to think for one's self, judge for one's self, trust one's self, rely on one's self, and be serene in one's own skin-without being self-indulgent, narcissistic or self-pitying."

ή ακόμα και την εξέλιξη της hip-hop και τη σχέση της με τη δημοκρατία... Καλό ήταν λοιπόν το βιβλίο, κάτι έχει να πει ο West, και τέλος πάντων μπράβο του που και ερευνά και γράφει και έρχεται σε επαφή με τον κόσμο λίγο παραέξω από το Princeton μήπως και αγγίξει περισσότερους ανθρώπους να σκεφτούν και να συζητήσουν και δυο πράγματα.

Δαχτυλάκι μου,

2006-12-19T00:47:00.000-05:00

σου δίνω προθεσμία 10 μέρες για να γιάνεις, σε έσπασα σήμερα και πώς θα ανέβω τα σκαλιά για την Απανεμιά; :o(

Απανεμιά

2006-12-15T21:36:00.000-05:00

Είναι πολλά που μου λείπουν από την Ελλάδα. Και τώρα που άρχισα να ονειροπολώ για το τι θα κάνω τις 8 μέρες που θα βρεθώ πίσω στις γιορτές συνειδητοποίησα ότι τα πιο πολλά χωράν σε μια βραδιά στην "Απανεμιά". Συνάντηση στο Σύνταγμα με φίλους παλιούς και καλούς, συζητήσεις και γέλια στο δρόμο προς Πλάκα, στάση για σουβλάκι στο Μοναστηράκι και περίπατος στα στενά της Πλάκας, μέχρι τη Θόλου.

Ελάτε μέσα, εδώ οι άνθρωποι είναι άμεσοι, ζεστοί, απλοί, ζωντανοί...

ΥΓ: α, και μια βραδιά στο θέατρο Εξαρχείων, με το Βουτέρη και τη Δεκαβάλα, για να θυμηθώ τα (προπτυχιακά) φοιτητικά μου χρόνια!

PhD

2006-12-02T16:11:00.000-05:00

Thanksgiving

Ζητήματα δημοκρατίας Ι και ΙΙ

2006-11-19T19:01:00.000-05:00

Πήρα απόψε στα χέρια μου ένα από τα βιβλία του Cornel West, το "Democracy matters" .

Πριν καν αρχίσω να το διαβάζω, παρασύρθηκα από τις σκέψεις μου σχετικά με το πόσο ασαφής είναι μερικές φορές η αγγλική γλώσσα, με αφορμή τον τίτλο του βιβλίου. Είναι το matters ουσιαστικό ή ρήμα;; Και προσπαθούσα να κατανοήσω πως να είναι άραγε να είναι η μητρική σου γλώσσα τα αγγλικά και να βλέπεις μια τέτοια έκφραση και να μη μπορείς να συμπεράνεις τι ακριβώς σημαίνει... Και θυμήθηκα δύο συζητήσεις που είχα με έναν αμερικανό μεταδιδακτορικό φοιτητή στο πανεπιστήμιο. Στη μία από αυτές του περιέγραφα την έκπληξή μου όταν οι φοιτητές μου (πρωτοετείς και δευτεροετείς φοιτητές στο πανεπιστήμιο) δυσκολεύονταν να καταλάβουν ένα λογικό συλλογισμό στα πλαίσια ενός προβλήματος που λύναμε στην τάξη και έτσι αποφάσισα να τον απλοποιήσω ακόμα περισσότερο. Τους λέω λοιπόν "ξεχάστε για μια στιγμή το πρόβλημα και απλά σκεφτείτε το εξής: Το επιχείρημα που χρησιμοποιώ είναι ότι -αν το Α ισχύει, τότε ... το Β ισχύει επίσης. Ξέρουμε όμως ότι το Β δε μπορεί να ισχύει και έτσι συμπεραίνουμε ότι ούτε και το Α ισχύει". Και έβλεπα ότι πάνω από τους μισούς μαθητές δε μπορούσαν να ακολουθήσουν αυτό το συλλογισμό... Και δε μπορούσα να το πιστέψω. Παιδιά 18 και 19 χρονών. Ακολούθησε μια κάποια συζήτηση με το μεταδιδακτορικό, ο οποίος μου έλεγε ότι η χρήση της αγγλικής γλώσσας είναι τόσο sloppy/loose που τους φαίνεται αφύσικο να μπορώ να συμπεράνω αν κάτι είναι αλήθεια ή όχι χρησιμοποιώντας τη γλώσσα... (για σύμβολα όπως η συνεπαγωγή ή η ισοδυναμία ούτε λόγος βέβαια στο μάθημα, που είναι μάθημα Calculus, τους μπερδεύουν λέει τους φοιτητές!) Τέλος πάντων, σα να παραεπεκτάθηκε η παρέκβασή μου, επί του θέματος.

Διάβασα λοιπόν τα δύο πρώτα κεφάλαια του βιβλίου και ήταν αρκετά ενδιαφέροντα. Κάποια από τα ζητήματα που θίγουν ομολογώ ότι δεν τα είχα σκεφτεί ή συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα. Αποφάσισα έτσι να κρατήσω εδώ λίγες "σημειώσεις", σα να κατακάθονται καλύτερα μέσα μου οι σκέψεις έτσι.

Στο πρώτο κεφάλαιο, ο West, καθηγητής θεολογίας στο Princeton, πραγματεύεται το δημοκρατικό έλειμα στις Ηνωμένες πολιτείες σήμερα. Κάνει αναφορά σε τρία δόγματα που θεωρεί ότι το υποδαυλίζουν, συγκεκριμένα free market fundamentalism, aggressive militarism and escalating authoritarianism, και στη συνέχεια αντιπαραθέτει τρεις σημαίνουσες παραδόσεις που συμβάλλουν στην αναβάθμιση της δημοκρατίας, the Socratic commitment to questioning, the prophetic commitment to justice and tragicomic commitment to hope. Ενδιαφέρουσα η ανάλυση του επί των παραπάνω θεμάτων, το πιο συγκλονιστικό όμως κομμάτι του κεφαλαίου ήταν το ακόλουθο...

"The ugly terrorist attacks on innocent civilians on 9/11 plunged the whole country into the blues. Never before have Americans of all classes, colors, regions, religios, genders, and sexual orientations felt unsafe, unprotected, subject to random violence and hated. Yet to have been designated and treated as a nigger in America for over 350 years has been to feel unsafe, unprotected, subject to random violence and hated. The high point of the black response to american terrorism (or niggerization) is found in the compassionate and courageous voice of Emmett Till's mother, who stepped up to the lectern at Pilgrim Baptist Church in Chicago in 1955 at the funeral of her fourteen-year-old son, after his murder by American terrorists, and said: "I don't have a minute to hate. I'll pursue justice for the rest of my life." And that is precisely what Mamie Till Mobley did until her death in 2003. Her commitment to justice had nothing to do with naivite. When Mississippi officials tried to keep any images of Emmett's brutalized body out of the press- his head had swallen to five times its normal size - Mamie Till Mobley held an open-casket service for all the world to see. That is the essence of the blues: to stare painful truths in the face and persevere without cynicism or pessimism."

Ομολογώ ότι ποτέ δεν είχα σκεφτεί πόσο κάποιοι από τους θεμέλιους λίθους της Αμερικανικής δημοκρατίας είναι βαθιά αντιδημοκρατικοί... Και με αυτό το θέμα καταπιάνεται ο West στο δέυτερο κεφάλαιο, με τίτλο ο Μηδενισμός στην Αμερική. Επιλέγει για μια ακόμη φορά να εστιάσει την προσοχή του σε 3 μορφές μηδενισμού (ίσως αυτό το 3 να είναι ιερό τελικά!), the evangelical, paternalistic and sentimental nihilism. Ακολουθεί η σχετική ανάλυση και παραθέτω εδώ μερικά ακόμα αποσπάσματα, πολύ καίρια επιχειρήματα κατά τη γνώμη μου.

"In short, we are a democracy of rebels who nonetheless recreated in our own new nation many of the opressions we had rebelled against. The Declaration of Independence, principally written by the thirty-three-year-old revolutionary Thomas Jefferson- who himself embodied this paradox, being both a courageous freedom fighter against British imperialism and a cowardly aristocratic slaveholder of hundrends of Africans in his beloved Virginia- offers telling testament to this complex and contradictory character of the American democratic experiment."

"The most painful truth in the making of America- a truth that shatters all pretensions to innocence and undercuts all efforts of denial - is that the enslavement of Africans and the inperial expansion over indigenous peoples and their lands were undeniable preconditions for the possibility of American democracy."

"The oppressing effect of the prevailing market moralities leads to a form of sleepwalking from womb to tomb, with the majority of citizens content to focus on private carrers and be distracted with stimulating amusements. They have given up any real hope of shaping the collective destiny of the nation. Sour cynicism, political apathy, and cultural escapism become the pervasive options."

Η γιαγιά, η κερασιά, τ'αστέρι...

2006-11-15T18:10:00.000-05:00

"Η γιαγιά! Μια ξεραμένη ψηλή γυναίκα μ'ένα μαύρο μαντήλι δεμένο πάντα στο κεφάλι και λίγα λουλούδια χαμομηλιού φυτρωμένα στις άκριες των χειλιών της.
Η γιαγιά η Δέσποινα! Ένα ήμερο πλατύ ποτάμι, που κυλούσε χρόνια και χρόνια ανάμεσα στα καπνοχώραφα. Κυλούσε... Και παράσερνε στο διάβα του, ξερά κλαδιά, σάπια όνειρα, πνιγμένους πόθους και λαχτάρες. Κυλούσε... Χωρίς διαμαρτυρίες και παράπονα."

Η γιαγιά η Δέσποινα - όπως τη ζωντανεύει η Αλκυόνη Παπαδάκη στο "Χρώμα του Φεγγαριού" - με ταξίδεψε λοιπόν τις προάλλες, μια από εκείνες τις μέρες που το μυαλό αρνείται να συνεργαστεί και να εργαστεί... Και τη θυμήθηκα απόψε και είπα να της δώσω εδώ λίγο χώρο. Εξ ου και τα δύο σύντομα αποσπάσματα.

"Ήτανε εκείνο το δέντρο στα σύνορα του καπνοχώραφου, η κερασιά. Ήτανε κι ένα αστέρι που τρεμόσβηνε στο ματοτσίνορο τ' ουρανού.
Μια ξάστερη νύχτα του Μάρτη, η κερασιά ένιωσε φόβο. Άπλωσε τα κλαδιά της στον ουρανό κι αναστέναξε βαθιά. Τ' αστέρι την κοίταξε στα μάτια και της χαμογέλασε. Κι όλες οι νεραίδες και τα ξωτικά πιαστήκανε από τη φούστα της νύχτας και χορεύανε. Κι όλοι οι βοριάδες κι οι νοτιάδες πήρανε φυσαρμόνικες και τραγουδούσανε. Όλοι οι βοριάδες κι οι νοτιάδες, κι οι ζέφυροι κι οι γαρμπήδες, με μάγουλα ολοκόκκινα από το πιοτό, πιάνανε τη νύχτα από τα μαλλιά και τη φιλούσανε στο στόμα. Και κράτησε το γλέντι ως το ξημέρωμα, ώσπου φάνηκε ο Αυγερινός. Κι έκλεισε τη ρουγόπορτα τ' ουρανού."

Enigma

2006-11-11T23:41:00.000-05:00

Return to innocence

Σερβιτόροι

2006-11-11T22:12:00.000-05:00

Πήγα χθες το βράδυ για δείπνο στο σπίτι του sensei. Η σύνθεση της παρέας πολύ ενδιαφέρουσα: κυρίως μεταπτυχιακοί φοιτητές και πιο συγκεκριμένα ένας καναδός φιλόσοφος, μια κινεζοαμερικανίδα βιολόγος, ένας πολωνοαμερικάνος ψυχολόγος, μια γαλλίδα πολιτικός επιστήμων, ένας ρωσοαμερικανοεβραίος βιολόγος, ένας ρώσος πληροφορικάριος. Κι εγώ. Όλοι aikidokas. Και ο sensei. Ένας πολύ ενδιαφέρον άνθρωπος, αισίως στο 68ο έτος της ηλικίας του, που άρχισε να ασχολείται με το aikido στα 45! Το δείπνο είχε οργανωθεί για να χαιρετήσουμε το Μαρκ, τον ψυχολόγο της παρέας, που αποφοίτησε πρόσφατα και αναχωρεί για το Seattle, όπου βρήκε μια θέση ως experience architect σε κάποια εταιρία.

Και μετά τις φιλότιμες προσπάθειες του Μαρκ να μας εξηγήσει τι εστί experience architect (!) και διάφορα σχετικά ευτράπελα, όπως ότι ένας γνωστός του αρχιτέκτονας επέμενε ότι είναι παράνομο να αποκαλείται architect αν δεν έχει πτυχίο αρχιτέκτονα, η συζήτηση απογειώθηκε. Από χώρα σε χώρα και από γνωστικό αντικείμενο σε γνωστικό αντικείμενο. Περί φιλοσοφίας και επιστήμης και ψυχολογίας, με τον Αριστοτέλη και τους κατά 95% ελληνικής προέλευσης επιστημονικούς όρους να ξεπετάγονται με κάθε ευκαιρία. Και περί της διαφορετικότητας όλων των λαών που αντιπροσωπεύονταν στο τραπέζι.

Και αφού η Γαλλίδα μας ενημέρωσε πως τις προάλλες άλλαξε δέκα χρώματα όταν ευρισκόμενη μεταξύ αμερικανών συμφοιτητών της σχολίασε πόσο κακό ήταν το κρασί που κάποιος είχε φέρει για να διαπιστώσει σύντομα ότι κάτι τέτοιο είναι απαράδεκτο για τα αμερικανικά δεδομένα και η Κινέζα εξέφρασε την έκπληξη της κάθε φορά που πηγαίνει στο σπίτι αμερικανών φίλων της και ακούει τους γονείς να πλέκουν χίλια δυο εγκώμια για τα παιδιά τους, για το πως τα καταφέρνουν καλύτερα από το μέσο όρο στην τάδε η τη δείνα δραστηριότητα, τη στιγμή που ο Κινέζος γονιός θα ρωτήσει το παιδί που θα του φέρει το 95% από το σχολείο τι έγινε το υπόλοιπο 5%, η συζήτηση στράφηκε στο πως στα μάτια των Αμερικάνων τόσα πράγματα "μεταφράζονται" σε $$$ και στο πόσο κεντρική είναι σε αυτό τον τόπο η έννοια του efficiency.

Και θυμήθηκα ένα περιστατικό που κυριολεκτικά με είχε συγκλονίσει όταν είχα πρωτοέρθει εδώ, πριν 3 περίπου χρόνια. Είχαμε τότε βγει με μια μεγάλη παρέα Ελλήνων σε ένα εστιατόριο (κλασσική περίπτωση εστιατορίου μέσα σε mall πάνω σε αυτοκινητόδρομο...). Καθόμαστε λοιπόν και έρχεται ο σερβιτόρος, μες στην καλή χαρά: "my name is ... and I will be serving you tonight". Το προσπερνάμε αυτό. Αρχίζει λοιπόν να σερβίρει νερό στους περίπου 10 παρευρισκόμενους και πηγαίνει από άνθρωπο σε άνθρωπο επαναλαμβάνοντας τις ίδιες ακριβώς κινήσεις και τα ίδια ακριβώς λόγια... Ίσα που δεν ξεσπάσαμε σε γέλια. Και προσπαθούσα χθες να εξηγήσω στους αμερικανούς της παρέας ότι στην Ελλάδα π.χ. , αν ο σερβιτόρος δεν έχει τις καλές του μπορει και να σε βρίσει που λέει ο λόγος, ενώ αν έχει τα κέφια του θα κόψει και λίγο κίνηση, θα κάνει και κανένα σχόλιο για τη συγκεκριμένη παρέα. Και ότι κατ'επέκταση τα πράγματα συμβαίνουν με ένα τρόπο πιο φυσικό θα έλεγα, με λιγότερες μάσκες και προσωπεία.

Είναι μου φαίνεται αυτό το παράδειγμα αρκετά γλαφυρό και κατά τη γνώμη μου δίνει και μια πολύ καλή εξήγηση του γιατί οι Αμερικάνοι έρχονται δεύτεροι (μετά τους Ελβετούς) στον αριθμό των ψυχολόγων και ψυχιάτρων ανά κάτοικο...

Και συνειδητοποιώ πόσο λιγότερο με αγγίζουν ή μάλλον ενοχλούν καταστάσεις αντίστοιχες με αυτή σήμερα, τρία χρόνια μετά...

Πολύ χαίρομαι που επιστρέφω στην πατρίδα για την Πρωτοχρονιά, έστω και για μια εβδομάδα.

"Incoherent public policy is nothing new in Washington, of course."

2006-09-21T22:21:00.000-04:00

Για μια ακόμα εβδομάδα πολύ ενδιαφέρουσα η οικονομική σελίδα του New Yorker... Βγάζω το καπέλο σε όσους γράφουν εκεί, καθώς εγώ και οι πορτοκαλί σελίδες των εφημερίδων είχαμε πάντα πολύ κακή σχέση. Εδώ βρίσκεται το άρθρο αυτής της εβδομάδας, περί στοιχημάτων και τζόγου.

Κατά παραγγελία του ξεκάλτσωτου

2006-09-20T23:05:00.000-04:00

και για όσους έχουν αμφιβολίες για το αν το aikido είναι σοβαρή πολεμική τέχνη.

Steven Seagal

Love song to a stranger

2006-09-19T23:30:00.000-04:00

Love song to a stranger - Joan Baez

Don't tell me of love everlasting and other sad dreams
I don't want to hear
Just tell me of passionate strangers who rescue each other
From a lifetime of cares
Because if love means forever, expecting nothing returned
Then I hope I'll be given another whole lifetime to learn

Because you gave to me oh so many things it makes me wonder
How they could belong to me
And I gave you only my dark eyes that melted your soul down
To a place where it longs to be

"When you are seventy, you don't need replies"

2006-09-17T02:40:00.000-04:00

Κάνοντας ένα διάλειμα από την ενασχόληση με το τι τρέχει με το Κάνσας, άρχισα απόψε να διαβάζω ένα (ακόμα) βιβλίο του Yalom, το "Lying on the couch". Αν και (παραδόξως) δε με έχει ενθουσιάσει μέχρι τώρα, βρήκα ένα δύο σημεία που πολύ μου άρεσαν. Το πρώτο, μία πρόταση όλη κι όλη, ξεπήδησε από ένα πολύ καλογραμμένο μονόλογο στην αρχή του βιβλίου και βρήκε ήδη τη θέση του στον τίτλο του σημερινού post. Δεν έχω να προσθέσω κάτι... Το δεύτερο: Could Froyd's oedipal complex be dismissed as a "Jewish error"? Παραθέτω εδώ ένα πολύ σύντομο απόσπασμα: "For every Jewish family left on earth, there are thousands of Muslim families. Analysis knows nothing about these families and these patients. Knows nothing about the different and overweening role of the father, about the deep unconscious desire for the father, for a return to the comfort and safety of the father, for merger with the father." Θα έγραφα κάτι παραπάνω σχετικά εδώ, αλλά έχει αρχίσει εδώ και ώρα μια ραδιοφωνική εκπομπή - αφιέρωμα στο Μάνο Λοίζο και θέλω να την απολαύσω όσο γίνεται (έστω και μέσω δικτύου...). Ίσως στο επόμενο post.

How cultural anger can be marshalled to achieve economic ends...

2006-09-08T22:33:00.000-04:00

Ο τίτλος προέρχεται από το βιβλίο "What's the matter with Kansas? (How conservatives won the heart of America)" του Thomas Frank. Άρχισα να το διαβάζω σήμερα μόλις, αλλά καθότι είναι αρκετά ενδιαφέρον, είπα να καταγράψω εδώ μερικές ενδιαφέρουσες επισημάνσεις του συγγραφέα, στην προσπάθεια του να ερμηνεύσει ένα από τα μυστήρια των ημερών: Πώς γίνεται τόσο πολλοί αμερικάνοι (αναφερόμενος κυρίως στους κατοίκους των κεντρικών πολιτειών) να ψηφίζουν ενάντια στα οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα τους, δηλαδή να ψηφίζουν ρεπουμπλικάνους!

The Great Backlash
Πρόκειται για το νέο στυλ των συντηρητικών, που κινητοποιεί τους ψηφοφόρους με εκρηκτικά κοινωνικά ζητήματα (βλέπε το θέμα των εκτρώσεων για παράδειγμα) για να τα "παντρέψει" στη συνέχεια με οικονομικές πολιτικές υπέρ των μεγαλοεπιχειρήσεων.
Παραθέτω εδώ ένα σχετικό απόσπασμα:
"In fact, backlash leaders systematically downplay the politics of economics. The movement's basic premise is that culture outweighs economics as a matter of public concern- that Values matter most, as one backlash title has it. On those grounds, it rallies citizens who would once have been reliable partisans of the New Deal to the standard of conservatism. Old-fashioned values may count when conservatives appear on the stump, but once conservatives are in office the only old-fashioned situation they care about is an economic regimenof low wages and lax regulations. Over the last three decades they have smashed the welfare state, reduced the tax burden on corporations and the wealthy, and generally facilitated the country;s return to a nineteenth-century pattern of wealth distribution. Thus the primary contradiction of the backlash: it is a working-class movement that has done incalculable, historic harm to working-class people.
The leaders of the backlash may talk Christ, but they walk corporate. Values may "matter most" to voters, but they always take a backseat to the needs of money once the elections are won. This is a basic earmark of the phenomenon, absolutely consistent across its decades-long history. Abortion is never halted. Affirmative action is never abolished. The culture industry is never forced to clean up its act..."

The two nations
"In the backlash imagination, America is always in a state of quasi-civil war: on one side are the unpretentious millions os Authentic Americans; on the other stand the booklish, all-powerful liberals who run the country but are contemptuous of the tastes and beliefs of the people who inhabit it. ...
The current installment of this fantasy is the story of the 'two Americas", the symbolic division of the country that, after the presidential election of 2000, captivated not only backlashers but a seizable class of the pundit class. The idea found its inspiration in the map of the electoral results that year: there were those vast stretches of inland "red" space (the networks all used red to designate Republican victories) where people voted for George W. Bush and those tiny little "blue" coastal areas where people lived in big cities and voted for Al Gore. "

Προς το παρόν η παρουσίαση του Frank είναι αρκετά πειστική και η οπτική του επί του θέματος μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική. Να δούμε τι επιφυλάσσει η συνέχεια...

2006-09-02T03:14:00.000-04:00

Ε! Φίλε...

2006-09-01T22:26:00.000-04:00

Έμαθα σήμερα το πρωί για τη νίκη της Εθνικής μας. Διάβασα τίτλους και ρεπορτάζ σε διάφορες εφημερίδες. Και ενθουσιάστηκα. Αλλά κάτι έλειπε από αυτό τον ενθουσιασμό, κάτι ακαθόριστο. Αργότερα διαπίστωσα ότι απλά δεν τον μοιράστηκα με κάποιον. Απλά δεν έτυχε σήμερα να δω κάποιον από τους Έλληνες εδώ.

Βράδιασε. Και καθώς βρέχει έμεινα μέσα. Και θυμήθηκα κάποιες Παρασκευές πριν καιρό στην Ελλάδα, που ακούγαμε το Μίμη Ανδρουλάκη στο ραδιόφωνο οικογενειακώς αν τύχαινε να είμαστε σπίτι. Ψάχνοντας λίγο στο δίκτυο διαπίστωσα ότι υπάρχουν κάποια ηχογραφημένα αποσπάσματα εκπομπών και έβαλα να ακούσω αυτό . Μίμης Ανδρουλάκις, Χρήστος Παπαδημητρίου.

Η εκπομπή ξεκινά με το Μίμη Ανδρουλάκη να εκφράζει την απορία πολλών ακροατών: "Πώς γίνεται ο Χρήστος Παπαδημητρίου, στα 26 του χρόνια(!), να είναι καθηγητής του Bill Gates;" Είναι τελικά ένα από τα ενδιαφέροντα πράγματα στην Αμερική αυτό. Και το συνειδητοποίσα πλήρως το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, περιπλανώμενη με κάποιους φίλους στην Washington, στα μνημεία και στα μουσεία της. Είμασταν στο μνημείο για το Βιετνάμ όταν διάβασα στον τουριστικό μου οδηγό ότι πρόκειται για το σχέδιο μιας 21χρονης προπτυχιακής φοιτήτριας! Το συζητήσαμε για κάποια ώρα το όλο θέμα: σε ποια άλλη χώρα θα ήταν αυτό εφικτό; Το σημειώνω λοιπόν εδώ, έτσι, να έχω κάτι να μου το υπενθυμίζει, ιδιαίτερα κατά τις αντιαμερικανικές εξάψεις μου, σα να πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό.

Η εκπομπή συνεχίζεται, διαβάζω ταυτόχρονα στο διαδίκτυο σκόρπιες σκέψεις και ειδήσεις, και κάποια στιγμή ανοίγω τη βικιπαίδεια να διαβάσω για τον Turing, μιας και αναπόφευκτα, η συζήτηση στρέφεται σε αυτόν. Και μετά για τον Gödel, ως σύγχρονό του μαθηματικό, έναν από τους θεμελιωτές του τομέα της λογικής. Διαβάζω κάπως γρήγορα, καθώς για πολλοστή φορά, για τη ζωη και το έργο του, και φθάνω στο κεφάλαιο "Ψυχική διαταραχή" και στη συνέχεια "Θάνατος". Τα παραθέτω αμφότερα εδώ:
"Psychological disorder
Gödel was shy, withdrawn and eccentric. He would wear warm, winter clothing in the middle of summer. In the middle of winter, he would leave all of the windows open in his home because he believed that conspirators were trying to assassinate him with poison gas. He was a somewhat sickly man and was prescribed specific diets and medical regimens by doctors, but Gödel often ignored their advice, or even would do the opposite of what his prescription indicated. This caused him to suffer further illness. In the 1940s he suffered from a bleeding ulcer, but his distrust of doctors led him to delay treatment; he risked death and was saved only by emergency blood transfusion.
Amongst his delusions was the belief that unknown villains were trying to kill him by poisoning his food. For this reason, Gödel would only eat his wife's cooking, refusing to even eat his own cooking for fear of being poisoned.
Death
Late in 1977, Adele became incapacitated due to illness and so could no longer cook for Gödel. Due to his paranoia, he refused to eat any food at all and thus died of "malnutrition and inanition caused by personality disturbance" in Princeton Hospital on January 14, 1978. He weighed 65 pounds."
Πώς έτυχε και αυτή η πτυχή της ζωής του μου είχε διαφύγει σε όλες τις προηγούμενες αναγνώσεις μου σχετικά... Θυμήθηκα (για άλλη μια φορά από την Ελλάδα) το Λαζόπουλο: "Παράλογοοο;;; Δεν απαντά. Άρα λογικό."

Η εκπομπή τελείωσε πριν λίγο, ώρα να πηγαίνω κι εγώ...

Θρησκεία και ψυχιατρική ή "Leave nothing for death but a burned-out castle"

2006-08-30T21:23:00.000-04:00

Διάβασα σήμερα την ομιλία του Irvin Yalom κατά τη βράβευση του από την Ένωση των Αμερικανών Ψυχιάτρων στη Νέα Ορλεάνη το 2000. Αφορά το ότι οι θρησκείες και η ψυχιατρική πραγματεύονται περίπου τα ίδια κεντρικα ζητήματα και εξετάζει τις διαφορετικές τους προσεγγίσεις σε αυτά. Κάποια σημεία μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα και τα παραθέτω εδώ:

περί θρησκείας και επιστήμης:

"I felt sympathetic to Schopenhauer’s metaphor of religion being like a glow worm that was only visible in the darkness. Schopenhauer predicted, incidentally, that once the light of scientific insight dispelled the darkness of ignorance, religions would shrivel. Given the current resurgence of religious belief in the United States, it’s very curious how far off the mark was this prediction."...
"It’s not easy to acknowledge one’s lack of belief in this country today – where over 80% of Americans profess on the Gallup poll to believe in life after death. These figures are, as we know, vastly higher than reported rates from any other nation. Anywhere from 40 to 70 percent of people in France, Sweden, Denmark, Austria, Great Britain, the Netherlands, Japan and the Czech Republic believe that there is, alas, no life after death. Only 3% of Americans will say they don’t believe in God in contrast to 6-7 times that number in European countries."

περί ψυχοθεραπείας και θρησκείας:

"Four ultimate concerns, to my view, are highly germane to psychotherapy: death, isolation, meaning in life, and freedom."...

το νόημα της ζωής...

"I recently read a beautiful book called “The Listener,” the memoirs of Alan Wheelis, the San Francisco psychoanalyst and marvelous lyrical writer. One passage relevant to this discussion has stuck in mind. The author is walking with his dog, Monty:
If then I bend over and pick up a stick, he is instantly before me. The great thing has now happened. He has a mission… It never occurs to him to evaluate the mission. His dedication is solely to its fulfillment. He runs or swims any distance, over or through any obstacle, to get that stick.And, having got it, he brings it back: for his mission is not simply to get it but to return it. Yet, as he approaches me, he moves more slowly. He wants to give it to me and give closure to his task, yet he hates to have done with his mission, to again be in the position of waiting.For him as for me, it is necessary to be in the service of something beyond the self. Until I am ready he must wait. He is lucky to have me to throw his stick. I am waiting for God to throw mine. Have been waiting a long time. Who knows when, if ever, he will again turn his attention to me, and allow me, as I allow Monty, my mood of mission?"

ο θάνατος... [ "dying remains the loneliest of human experiences" ]

Η ψυχιατρική υιοθετεί την ιδέα ότι "still another way to put it is that though the physicality of death destroys us, the idea of death can save us" ( in the sense that the confrontation with the idea of death creates a dramatic perspective-altering opportunity ) προκειμένου να βοηθήσει τον άνθρωπο να σταθεί αντιμέτωπος με το θάνατο. Οι θρησκείες από την άλλη
"for the most part the believer is offered powerful consolation through the denial of the finality of death – through the idea of the survival of the soul, through judgment, redemption, and paradise, through reunion with loved ones, and with God, through reincarnation, through merging with the universal life force."

πως οι θρησκείες "απαντούν" στο ζήτημα της απομόνωσης:

"Religion provides powerful forms of connectivity. A religious person is offered the consolation of a personal eternally observing deity, who is not only aware of his/her existence but also promises ultimate reunion – with lost loved ones, with the Godhead, with the universal life force. And of course it is readily apparent that organized religion provides connectivity through community: the church provides a stable congregation of like-minded individuals, sponsors enormous numbers of small groups including social groups, special interest groups, bible study, book groups, marriage encounter groups, singles groups. Large numbers of individuals undoubtedly join the religious community for reasons of social connectivity rather than allegiance to the substance of a particular religious doctrine."

Ολόκληρο το κείμενο βρίσκεται εδώ

Κι αν κάποιος αναγνωρίζει τον αφορισμό στον τίτλο (είναι του Καζαντζάκη) πολύ θα με ενδιέφερε η ελληνική εκδοχή...

Πάω να βρω κάνα κόκκαλο για να κυνηγάω αύριο...

2006-08-22T20:10:00.000-04:00

Μόλις αποφάσισα να αποφεύγω τις περιττές εισαγωγές...

Τις τελευταίες μέρες ακούω πολύ συχνά ένα τραγούδι
των Tiger Lillies και λέω να αφήσω αυτό να μιλήσει.
(Μέχρι το επόμενο posting, μέχρι δηλαδή να εξοικειωθώ
πλήρως με την ιδέα του ιστολογίου!)

And so your life's been a success
And you have pleasure in excess
Don't worry it will all end soon
The crack of doom is coming soon

And so your future's looking bright
And you've reached the giddy heights
Don't worry it will soon end
It is all shallow and pretend

The crack of doom Is coming soon
The crack of doom Is coming soon
Ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha

And so your life Your life has failed
You've made the progress of a snail
Don't worry you'll get your revenge
For we're all equal in the end

The small and mighty all the same
This life a shallow, facile game
Where every empire turns to dust
And every ego will be crushed

The crack of doom Is coming soon
The crack of doom Is coming soon
Ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha
ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha-ha ha-ha

And every dream, hope and desire
Is just a flicker in the fire
And that fire it will consume
The crack of doom Is coming soon

The crack of doom is coming soon
The crack of doom is coming soon
The crack of doom is coming soon
The crack of doom is coming soon
The crack of doom is coming soon
The crack of doom is coming soon
The crack of doom is coming soon
The crack of doom doom Is coming soon